Wat ik zei dat ik ging doen tijdens/na de bevalling versus hoe het écht ging

image-2016-05-20 (19)

Wanneer je zwanger bent weet je heel goed wat je wilt, hoe je het wilt en hoelang je het wilt. Sterker nog, zelfs wanneer je niet zwanger bent ligt er al een scenario klaar voor iedere situatie die zo ingezet kan worden. Ook ik wist in mijn kinderloze jaren al heel goed te verkondigen hoe ik het zou doen en vooral ook hoe niet. Nu zou ik mijn jongere ik de ‘ik spreek jou nog wel’ kaart toespelen. Want inmiddels heb ik niet meer zo’n grote mond. Ook tijdens mijn zwangerschap had ik ideeën over bepaalde dingen die in de praktijk heel anders liepen. En dit zijn ze:

1. Ruggenprik
Voordat ik zwanger werd was ik pro ruggenprik. Ik zou geen kind op de wereld zetten zonder. Waarom pijn lijden als het niet nodig is?? In de praktijk liep het anders…ik werd zwanger, bezocht een info avond over bevallen en hoorde de verschillende vormen van pijnbestrijding aan inclusief de voor- en nadelen. Van badbevallingen tot het pompje tot aan de ruggenprik. De gehele menukaart werd besproken. Ineens kreeg ik meer angst voor de ruggenprik dan de verlichting die ik er voorheen in zag. Met name het persen zonder persdrang (wat dat dan ook mocht zijn?) en de baby er niet uitgeperst krijgen waardoor er tijdens een ruggenprik vaker naar de tang en pomp gegrepen moet worden jaagden mij de stuipen op mijn lijf. Ik ging voor een badbevalling! (mocht je weten hoe dat ging; dat vertel ik je hier). Uiteindelijk is het zo snel gegaan dat er geen tijd was voor welke vorm van medicatie dan ook, in kwam in een weeën storm terecht en smeekte om IETS, het maakte mij niet uit, maar STOP IT!!

Tijdens het aller meest menselijke op deze aarde heb ik de meest onmenselijke pijn ervaren dat die ruggenprik op voorhand zo’n gek idee nog niet is. 

2. De vluchtkoffer
Tientallen lijsten en video’s op YouTube vertelde mij wat er in de vluchtkoffer moest zitten. Braaf schreef ik mee en schafte alles aan waarvan ik dacht dat het wel handig zou zijn (zie hier). Van warme sokken tot aan energyrepen. Als iemand uiteindelijk met die sokken of energyrepen aan was komen zetten had ik die waarschijnlijk door zijn of haar strot geduwd en aan de onderkant er weer uitgetrokken. Ik had niet eens tijd om op adem te komen en kroop poedelnaakt over de grond. Het koffertje is onaangebroken weer mee naar huis gegaan. Wie weet heb ik ‘m ooit wél nodig. Wie weet.

3. Max 6 weken naast ons slapen
Pip zou in eerste instantie meteen in haar ledikantje gaan slapen. Dat was het idee. What was i thinking?? Totdat mijn uitgerekende datum steeds dichter bij kwam en ik toch zwichtte voor een wiegje naast ons bed. Pip zou 6 weken naast ons slapen en dan zou ze naar haar eigen kamertje gaan (2 meter van ons bed vandaan, maar toch ;-)). Haha. Inmiddels is Pip (bijna!!) 6 maanden en slaapt ze sinds 3 dagen op haar eigen kamertje! Ik vond het zó gezellig naast ons (papa had het al iets eerder gezien met de gezelligheid ;-)) en het was vooral nog erg makkelijk. Zodra ze wakker werd hoefde ik maar mijn hand uit te steken en haar speentje zat terug in haar mond. Lekker makkelijk. Maar inmiddels heeft ze het nest verlaten en slaapt ze, heel stoer, op haar eigen kamertje.

4. Borstvoeding
Pip wilde ik graag 3 maanden borstvoeding geven. De borstvoedingsmaffia gaat nu vast steigeren, maar ik wilde mijn leven óók weer terug. En dus vond ik 3 maanden wel mooi. De zomer zou dan aanbreken en na 12 maanden zero alchohol, feestjes en partijen had ik een enorme behoefte om mezelf weer te zijn. Mama, maar mezelf. En daar horen in mijn leven nou eenmaal borrels, etentjes, gezelligheid (mét een drankje) en feestjes bij. Ik ben 27 jaar, woon in Amsterdam en al mijn vrienden hebben nog geen kinderen. Het werd na al die maanden wel weer eens tijd dat ik mij ook weer één van hen kon voelen. In mijn hoofd was het leuk bedacht die 3 maanden, maar uiteindelijk hebben we nét de 2 weken aangetikt. En dan heeft Pip er nog niet eens uitgedronken…

Pip dronk namelijk niet uit mijn borst, ze zoog niet aan mijn tepel. Wat resulteerde in een gevecht aan de borst, elke 3 uur. Terwijl zij huilde van de honger moest ik met haar oefenen. 10 min aan de ene borst en 10 min aan de andere borst. Heb je enig idee hoe lang 20 min zijn als je een huilend kind aan je borst hebt liggen die zo snakt naar eten, maar niks krijgt omdat ze moet oefenen? 2 weken heb ik daarom gekolfd en dat aan haar gegeven en ondertussen bleef ik proberen aan de borst. Pip en ik waren het allebei spuugzat. Zij kreeg een afkeer naar mijn borst omdat ze iets moest doen wat ze niet wilde en ik vervloekte die stomme rot kolf. Na 2 weken tobben was daar de fles en die gaf ons ons leven terug. We konden gaan en staan waar we wilden, Pip kreeg meteen te eten zodra ze honger had, ze kon bij haar vader in de armen eten en ik was gewoon weer één van hen. En dat, dat is ook wat waard.

Liefs,
Rachel

Heb je zin in andere babytalk? Kijk dan hier en lees o.a. wat Pip haar favoriete speelgoed is, wat je niet moet geloven rondom de zwangerschap én bevalling en hoe Pip haar kamertje eruit ziet!

7 Comments

  • Chantal zegt:

    Toch grappig, dat als je geen of ” maar” 3 maanden of 2 weken borstvoeding geeft met allerlei argumenten denkt te moeten komen.
    Toen ik zei dat Ik meteen de fles ging geven heb ik me wel 100 keer moeten beargumenteren voor me gevoel. Alsof het een ramp is of meteen een loedermoeder bent.
    Nou…ik vind van niet, je wil/ kan /doet het of niet. Jouw lijf jouw leven jouw kind.:-)

  • Kim Jacobs zegt:

    Mooi artikel Rachel!! Vooral dat stuk over borstvoeding, heel herkenbaar.
    x Kim

  • Renee zegt:

    Ik geef nu 2,5 maand de borst omdat het makkelijk gaat en Valentijn het prima vindt. Maar ik stoor me ook mateloos aan dat gemekker over het ‘fantastische’ moedermelk. Flesmelk is ook fantastisch en je moet gewoon zelf kiezen zonder dat andere vrouwen meteen een oordeel hebben en jouw keuze veroordelen. Hoorde laatst van een collega die 9 mnden de borst gaf dat zij zichzelf ook continue moest verdedigen omdat mensen daar ook weer een negatieve mening over hebben…

  • Cindy zegt:

    Ik had ook 2 weken voor de uitgerekende datum nog een co-sleeper/wiegje voor op onze slaapkamer gekocht. Onze zoon heeft er amper in gelegen, hij sliep er echt niet in. Sinds dat hij 1 week oud is slaapt hij op zijn eigen kamertje in zijn ledikant en dat doet ie prima. Maar het meeste geniet ik toch wel als hij na zijn 1e voeding toch even bij mij in ons bed terug komt slapen. Zo fijn!
    En wat betreft borstvoeding: Ik zag het helemaal voor me: Kolven op het werk, een heerlijk knus momentje met mijn zoon en de borstvoeding geven. Na 1 week gestopt nadat de verloskundige zag dat het gewoon niet ging, ondanks een prachtig kolfapparaat, een borstvoedingscursus en een lactatiedeskundige aan huis. Tja.

  • Mathilde zegt:

    Misschien een té persoonlijke vraag, maar ik ben hier zo nieuwsgierig naar!

    Ik hoor van meer mensen dat ze het veel te gezellig vinden om hun kindje bij hen op de kamer te hebben liggen. Maar hoe doe je dat dan als jij en je partner het even heel gezellig met elkaar willen hebben (wink-wink)? Kindje gewoon in de wieg laten onder het mom van ‘begrijpt toch niet wat er gebeurt’? Of zet je het wiegje dan in de eigen kamer of ga je zelf ergens anders gezellig lopen doen?

    Groetjes!

  • Lize zegt:

    Heerlijke blog! Eerlijk en zo herkenbaar. Vooral het deel over borstvoeding (ik ben na 4 weken gestopt en ook hier kwam met de fles de rust weer terug) en in de wieg naast ons slapen. Onze zoon is 9 maanden en slaapt nog steeds bij ons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Facebook comments

comments