Quarterlife crisis

4c443e51afbb0ec555b57da1fc89a1c4

Regelmatig zit ik te werken in het koffiezaakje bij mij om de hoek. Een fijne lichte zaak waar het schittert van MacBooks én kinderwagens. Niet aan dezelfde tafel uiteraard. Aan het tafeltje naast mij zitten twee stelletjes inclusief kroost. Het gaat al (ik zweer het je) drie kwartier over de baby van stel 1. Het gaat over de hielprik, over de afspraak bij het consultatie bureau waar ze te laat kwam vanwege haar kotsende trots en over het feit dat ze al zo lekker doorslaapt. Ik ken de baby inmiddels zo goed alsof ik haar zelf heb gemaakt. Zijn dit echt de gesprekken waar ik het met mijn vrienden ook over ga hebben? Vast wel. Want met vriendin A. kan ik nu ook honderduit kletsen over onze honden. Ja, echt waar.

Ik vind het zo confronterend dat er een tijd stopt die nooit, nooit meer terug komt. Lallend met vrienden over straat naar huis lopen om de avond thuis met elkaar voort te zetten totdat de zon opkomt. De dag van morgen is geen issue want je hoeft voor niemand je bed uit. Ok, voor Dibbes. Maar die houdt ook van uitslapen.

In mijn omgeving worden er ook steeds meer huizen gekocht. En ook dat hoort allemaal bij het ouder worden, maar aan de andere kant wil ik kei hard wegrennen. En terwijl ik ren zoek ik een pad. Mijn toekomstpad. Aan de ene kant voelt het als een bevrijding om niet te weten hoe mijn toekomstpad eruit ziet, maar aan de andere kant voel ik ook een druk. De druk van de maatschappij.  Er wordt zo damn veel van je verwacht. Jaren heb ik gestudeerd totdat ik een ons weeg. En dan zit je in de laatste maand van je studie en dan heb je geen idee wat je met het grote mensen leven aan moet haha. Het is maar goed dat ik er zelf om kan lachen.

31422c6ebf691ab28af64e94619e7848

En terwijl de huizen en baby’s mij de godganse dag om de oren vliegen en op Facebook de ene bos sleutels van een nieuw gekocht stulpje worden afgewisseld met een andere dikke zwangere buik nemen Willem en ik 10 stappen ‘achteruit’. Vorig jaar woonden we nog in een appartement waarin je kon rolschaatsen, in oktober verhuisden we naar een klein poppenhuis in Utrecht en vanaf 1 februari verhuizen we naar Amsterdam waar we een huis zullen delen met 2 vrienden. En dat allemaal om de grote droomreis te kunnen realiseren. En man, wat voel ik mij daar goed bij. Voor een langere periode dwalen door een deel van de wereld en genieten van het niets moeten.

Al maanden wieg ik emotioneel heen en weer tussen wat er wordt verwacht, wat ik wil en wat er in mijn omgeving gebeurd en dan ineens valt het kwartje…

…de quarterlife crisis. Een paar maanden geleden is ie op komen zetten. Ik had eerlijk gezegd geen idee van zijn bestaan af. Ja luister, het duurde al maanden voordat ik dit gevoel onder woorden kon brengen laat staan dat ik wist dat het zo’n super veel voorkomend gevoel is. Maar nu ie er toch is. Laat ik je maar omarmen en blij zijn te weten wat ik allemaal niet wil. Dan komt er vast vanzelf een moment dat ik weet wat ik allemaal wel wil. Vast.

Liefs,
Rachel

 

 

 

 

 

9 Comments

  • Elisa zegt:

    Soms, soms is alles wel erg eng en ver weg eigenlijk. Zo is iedereen in mijn omgeving zwanger of heeft net een kind… Iedereen samenwonend/kosten delend of getrouwd.

    Dan vind ik het stiekem wel fijn dat ik enkel een bedrag mee betaal voor alles behalve het huisje :) Dat ik extra kan sparen en ik dus eigenlijk nog niet echt vast zit :) Fijn deze extra adem ruimte :)

  • Brenda Elgersma zegt:

    Lieve Ras, heb hartelijk gelachen om je verhaal, heel herkenbaar! Je zult in je leven wel vaker dit soort ‘crisis-jes’ mee gaan maken. Persoonlijk noem ik het liever ‘momenten van bewustwording en bezinning’. Omarm het maar, zeg tegen jezelf dat alle twijfel er mag zijn, gooi je vragen in het universum en je krijgt op het juiste moment de antwoorden en signalen terug. Fijne dag gewenst! Brenda xxx

    • Rachel Rachel zegt:

      Haha ah nou fijn om te lezen dat het herkenbaar is. Bedankt voor je lieve en wijze woorden! Ik denk dat twijfelen ook niet zo gek is. Het dwingt je na te denken over dingen. Ik moet alleen loslaten dat ik het antwoord snel wil weten. Het komt inderdaad vanzelf wel…

  • Tessa zegt:

    Het is een heel rare periode in je leven en ik kan je vertellen dat het hoogstwaarschijnlijk nog wel even zo blijft. Ik ben nu bijna 32 en ook al ben ik getrouwd, hebben we een huis (huur, dat dan weer wel) en een zoontje van ruim 1, we modderen maar wat aan. Ik denk dat het gros van de mensen stiekem geen idee heeft wat ze aan het doen zijn en maar gewoon meegaan met de ‘flow’. Geniet, doe wat goed voelt en het komt allemaal vanzelf wel goed.

    • Rachel Rachel zegt:

      Oh echt waar? Ja, stiekem is het aanmodderen ook wel weer fijn alleen als je omgeving zo’n gestructureerd en doelgericht leven leidt dan kan je er af en toe van het padje van raken. Althans, zo ervaar ik het haha.

      Doen wat goed voelt inderdaad!

  • Charlotte zegt:

    Wat een heerlijk stuk! Ook ik herken me hierin en had dit een half jaar geleden ook. Maar ik houd me inderdaad echt vast aan de bevrijdende gedachte “ik zie het wel”. Super leuk dat je naar A’dam komt trouwens! Final destination Haarlem? :D Xxx

    • Rachel Rachel zegt:

      Had je dit ook Char? Ja, het is wat hè hahah. Het inderdaad wel zien en jezelf niet zoveel opleggen of meten aan anderen is denk ik het beste…

      Jaaa. Heel leuk! Ik weet niet of we ooit in Haarlem terecht gaan komen, maar zeg nooit nooit ;-). We zien het wel ;-) ;-) hahaha XX

  • Ilona zegt:

    Wauw , dit is zo herkenbaar! nog nooit van de term gehoord maar ik zit er midden in haha! Bedankt voor dit stuk :) Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Facebook comments

comments