Mijn bevallingsverhaal van minuut tot minuut

Processed with VSCO with c4 preset

Op het moment van schrijven is het 14 oktober 09.54 uur. Pip ligt net op bed, de babyfoon staat naast mij en ik zit in een schommelstoel kijkend over de zee en ben diep in gedachten verzonken. Het is vandaag een bijzondere dag. Precies een half jaar geleden zette ik met al de kracht die ik in mij had een nieuw meisje op onze aarde. En haar naam is Pip. 

We vieren haar 6e levensmaand op Ibiza en ik kan  niet anders dan terugdenken aan die ene dag waarop zij in ons leven kwam en zij mij haar moeder maakte…

05.30: Willem wordt wakker omdat hij vroege dienst heeft. Ik vertel hem over de menstruatie achtige krampen van vannacht…

img_7176 img_7177

Willem vraagt of hij thuis moet blijven, maar ik geef aan dat het wellicht loos alarm is. Hij moet maar gewoon gaan werken en hij is snel genoeg thuis als het zover is. 

06.00u: Willem stapt uit bed om te gaan douchen en ik schrik mij wild. Wat is dit?? Plas ik in mijn broek? Een split second vraag ik mij af wat mij overkomt en dan valt het kwartje…mijn vliezen zijn gebroken. 

We kijken elkaar beduusd aan. Ik hield mezelf niet voor de gek vannacht…Pip komt er écht aan. 

Willem twijfelt geen seconde ondanks dat ik aangeef dat het ook nog uren kan duren voordat de weeën komen. Hij gaat niet werken. Hij wilt van het bed weglopen en glijdt bijna uit over mijn vruchtwater. Hij weet zichzelf net op tijd terug in balans te brengen. 

07.00u: Ik bel mijn moeder en zus dat mijn vliezen zijn gebroken. Willem belt de verloskundige. 

Tussen 07.00 en 08.30 dwarrel ik wat door huis en probeer ik te ontspannen.

08.30: De eerste wee. Oef…dit gaat nog wel. Als dit het is?

08.45: De tweede wee. Precies zoals mij is verteld. Een golf van pijn die zachtjes op komt zetten, piekt en weer afneemt. Nog steeds prima te doen.

08.51: Oh…deze komt al sneller dan de vorige. 

08.59: and again…

09.00: Willem belt onze verloskundige Evelien van Femme Amsterdam dat de weeën aan het toenemen zijn. Evelien rijdt nog 1 visite en komt dan onze kant op. Ondertussen is Co binnengekomen (ze woont onder ons) en ondersteunt mij terwijl Willem met Evelien belt.

Tot aan 10.00 blijven de weeën met regelmaat komen en worden ze ook steeds krachtiger. 

10.00: Evelien komt binnen. Wat een opluchting! Ze wilt mij toucheren, maar door mijn rugweeën is op mijn rug liggen een marteling. Ik zet mijn tanden op elkaar en ze voelt…3 cm ontsluiting. 

Evelien ziet dat de weeën, ondanks dat zij er is, zich in een rap tempo opvolgen. Ze legt ons uit dat de weeën vaak even afnemen zodra de verloskundige er is, maar dat was in dit geval niet aan de orde. 

Ze schat de situatie perfect in en handelt meteen door het bevallingscentrum te bellen. 

10.15: Co en haar vriend Jorden haasten zich naar buiten om onze auto te halen en deze zo dicht mogelijk bij de ingang van de Albert Cuyp te krijgen.

10.30: Willem pakt de laatste spulletjes, Evelien helpt mij met aankleden en ik bereid mij er mentaal op voor dat ik bedolven onder de weeën de Albert Cuypmarkt over moet op weg naar de auto. 

10.45: Puffend en af en toe hangend aan een marktkraam vinden we onze weg naar de auto. Evelien gaat nog 1 visite rijden en komt dan ook naar het bevallingscentrum. 

11.00: We komen aan. Willem grist wat kleingeld uit de vluchtkoffer en haalt een rolstoel. De voorbijgangers geven mij een meelevend knikje en in de lift wenst een verpleegster mij succes. 

OLVG west in Amsterdam heeft een speciale vleugel met bevalkamers. Het heeft niks met een ziekenhuis te maken en je ziet geen dokters in witte jassen. Maar als er nood aan de man is ben je een vleugel verwijderd van medisch personeel. Een fijne gedachte!

Een kraamverzorgster ontvangt ons en een vlaag van rust valt over mij heen. Wat is het fijn hier. Fijn licht, een roze gang en weg van de hectiek. Ze brengt ons naar mijn kamer. Zeg maar gerust een suite. Ze laat het bad vollopen waarin ik graag wil bevallen en ik kleed mij uit. Ik wil als de wiedeweerga het bad in om mijn weeën in op te vangen. 

12.00: Het bad is fijn en ik kan mij in alle houdingen wringen die verlichten. Maar er komt paniek in mijn hoofd…ik voel een druk. Moet ik poepen? Wat is dit? Ik weet niet wat ik moet doen…Evelien moet komen! 

12.10: Het beval verslag (geschreven door Evelien) beschrijft letterlijk: Willem belt. Rachel heeft het zwaar. Ik kom er nu aan!

12.15: Rachel in bad. Heftige weeën. Vangt ze goed op. Geeft al wat druk aan. 

Kort hierna wil ik uit bad. Ik trek het niet meer. Ik krijg geen rust meer. De weeën blijven komen. Een storm van weeën raast door mijn lichaam en ik weet letterlijk niet meer waar ik het zoeken moet. 

12.35: Het verslag luidt; 8 cm ontsluiting. Prachtige vordering! Rachel wilt niet terug in bad.  

Ik smeek om pijnbestrijding , maar het gaat te snel. Pip zal er al zijn voordat de medicatie goed en wel werkt. Aan de ene kant is het een geruststellende gedachte en aan de andere kant gaat het mij allemaal veel te snel. Ik ben vólkomen de controle over mijn lichaam kwijt. Ik laat Willem geen seconde los en ook hang ik aan het been van Evelien. Ik had zo’n drang. Laat me alsjeblieft persen!! 

Ik moet nog even volhouden en met man en macht zucht ik mij een eind in de rondte. Die vreselijke, vreselijke persdrang waar ik niet aan toe mag geven is afschuwelijk. Maar ik wil niet uitscheuren dus ik vecht tegen de kracht van de natuur in. En ik luister goed naar Evelien haar aanwijzingen. Waar zou ik toch zonder haar zijn? Ze is fantastisch. Ze is rustig én duidelijk. Als ik maar goed naar haar luister komt het goed. Dat moet ik mezelf blijven zeggen om de paniek de baas te blijven.

13.02: Ik kan niet meer. Ik kan het écht niet meer wegzuchten.
Druk steeds meer. Kan niet meer wegzuchten. Heftige persdrang, baarkruk klaargezet.

13.05: Eerst een paar keer wat meegedrukt. Nu start actief persen op kruk. 

Terwijl ik op de kruk zit en in Willems armen hang coacht Evelien mij. 

13.31: Klein segment op ww te zien. Rachel gaat verder persen in bad. 

Het persen heb ik zwaar onderschat. Een paar keer druk zetten en je baby is er, dacht ik zo…

…maar het persen is kei en kei hard werken. Op aanwijzing van Evelien pers ik of zucht ik. En voor elk stukje dat Pip verder komt voelt het alsof ze bij het loslaten weer 2x zover terugkomt. Evelien drukt mij op het hart dat Pip écht verder komt, dat ze al haartjes ziet en ik niet op mag geven. Ze komt er aan. Écht!!

Ook Willem drukt mij op het hart dat ze er écht aankomt en hij moedigt mij harder aan dan je een bondscoach van het Nederlands Elftal ooit hebt zien doen. En ze hadden gelijk. Natuurlijk hadden ze gelijk. Pip was er bijna. 

13.44: Midden segment te zien op ww. Mooie vordering.

13.48: segment blijft staan

13.51: caput staat

13.54: sp in aav geboren (schouders volgen niet makkelijk dus caput flink sacraal bewogen door EG), meisje Pip geboren. AS 9/10/10. Gewicht 3870.

Half geen idee wat hierboven is verslagen, maar dat maakt niet uit. Om 13.54 op 14 april is Pip geboren!  En samen kwamen we in bad bij van deze intense reis.

Processed with VSCO with c4 preset

Lieve Pip, als je dit ooit zal lezen hoop ik dat je nog steeds diezelfde lach draagt waarmee je het hele hotel hier om je vinger wind, dat je nog steeds zoveel levensvreugde in je hebt als dat je nu uitstraalt en nog steeds zoveel plezier kan halen uit de kleine, simpele dingen. Je bent zo lief en vrolijk. Als de wereld er toch eens uitzag als jij <3

Liefs,
Mama

27 Comments

  • Jenifer zegt:

    Tranen met tuiten hier, haha! Wat een prachtig verhaal Rachel. Moeder zijn lijkt mij het mooiste wat er is <3

  • Saskia zegt:

    Prachtig! Hier ook tranen in mijn ogen! Zelf 29/7 bevallen van een mooi meisje en besef mij dat het opschrijven heel waardevol is, voor mijzelf als voor mijn dochter later!

  • Ann-Kee zegt:

    PRACHTIG dit! <3 echt zo mooi om te lezen, krijg er ook tranen van!
    Lijkt me zo mooi voor Pip als ze dit later een keer te lezen krijgt.

  • Joyce zegt:

    Wauw! Wat onwijs mooi geschreven!!

  • Monica zegt:

    Mooi geschreven en zo herkenbaar. Bevallen is zo bijzonder. Het meest pijnlijke en tegelijkertijd mooiste moment uit mijn leven.
    Wat heb je toch een mooie meisje. X

  • Solita zegt:

    Ik laat niet snel een comment achter op een blog of website maar wat een mooi verhaal! Vooral bij het laatste stukje schieten de tranen in m’n ogen! Het doet me zo denken aan iets wat mijn eigen moeder zou zeggen. Geniet lekker van elkaar alle 3!!

  • Doortje zegt:

    Ahhhhh ik zit gewoon te huilen hier, zo mooi!!!

  • Cindy zegt:

    Wauw prachtig geschreven! Tranen met tuiten hier. Geniet van jullie mooie meisje X

  • Sonja zegt:

    Note to self: niet meer dit soort prachtige, emotionele artikelen lezen als je vol zit van de pms-hormonen en geen chocola in huis hebt! (En ik ben nog lang niet toe aan moeder worden, maar vond dit zó mooi, kun je nagaan ;))

  • Leonie zegt:

    Pff, janken! Wat heb je dit mooi geschreven. Wauw.

  • Meghan zegt:

    Wat mooi geschreven, vooral het laatste stukje naar Pip toe geschreven! ♡

  • Stefanie zegt:

    Prachtig geschreven, wauw wat mooi! Ook ik moet grote moeite doen mijn tranen in te houden.

  • Kirsten zegt:

    Ik vind het altijd wonderlijk om te lezen.. Fijn dat je in bad bent kunnen bevallen!

  • Mieke zegt:

    Wow, wat mooi! Prachtige foto ook en wat een mooi stukje aan Pip. Ze mag blij zijn met zo’n lieve mooie mama!

  • Senna zegt:

    Heel knap als je met geschreven woord mij aan het huilen maakt (en ik niet as enige lees ik). Geweldig lieve Rachel wat ben je een topper. Zo blij voor jullie

  • Miranda zegt:

    Wat mooi geschreven! En oh, die persdrang waar je niet aan toe mag geven is echt verschrikkelijk!

    ‘sp in aav geboren’ betekent trouwens spontaan in achterhoofdsligging geboren (dus met het gezichtje naar onderen, zoals het hoort)
    ‘caput flink sacraal bewogen door EG’ betekent dat de verloskundige van buitenaf moest helpen om het hoofdje/lijfje te draaien. Caput = hoofd ‘AS 9/10/10′ is de apgar score.

    Wel zo leuk als je gewoon begrijpt wat er staat :)

  • Marion zegt:

    Hier ook tranen met tuiten. Wat is dat toch bijzonder, bevallen. Je hebt het zo mooi beschreven, wauw! Wat fijn dat jullie met zn allen zo gelukkig zijn. Pip is prachtig en jij ook!

  • Marije zegt:

    …. tranen! Omdat het zoo herkenbaar is. Zo intens en heftig een bevalling, maar het allemaal waard!

  • Dita zegt:

    Wauw zo mooi geschreven. Zelf ben ik bevallen met keizersnee. Super fijn vond ik. Nooit geen wee of iets gehad, was een geplande keizersnee. Maar dit is wel mooi om te lezen.

  • Anne zegt:

    Wat heb je dat toch weer Prachtig geschreven Sissie ❤️ Pip zal trots zijn!!

  • Jeanine zegt:

    Wow, wat een mooi verslag van een prachtige maar spannende dag. Geniet van jullie gezin samen, van Ibiza en nog heel wat jaren samen!

  • amber zegt:

    Prachtig geschreven Rachel! Top blog!

  • Anjes zegt:

    Jeetje Rachel, wat een mooie stuk. Dikke tranen hier. Mijn dochtertje is een week na Pip geboren op 22 april en als ik dit lees komt ook mij bevalling weer zo hard terug. Wat zijn we toch gezegend!

  • Sara zegt:

    wow wat een mooi verhaal. ik ben jarig op 13 april. geniet van je kindje want ze zijn snel groot.

  • Karin zegt:

    Mooi geschreven Rachel. Dit doet me heel erg aan mijn bevalling denken… tot nu toe vind ik het moeilijk soms om daaraan terug te denken. Ook ik gilde ineens om pijnstilling (maar toch niet genomen) en schrok van hoe heftig het persen was… eigenlijk vond ik het gewoon horror. En mijn vriend vond het prachtig. Ik ga denk ik ook maar eens mijn verhaal opschrijven :).

  • felicia zegt:

    super mooi omschreven je liet mij helemaal weer mijn eigen bevalling beleven. ik voelde tijdens het lezen alles weer terug
    wat een kracht hebben wij vrouwen toch .
    ik ben op 24 maart bevallen van ons derde prinsesje jasmijn fleur.
    en alle drie mijn bevallingen voelden weer heel anders aan maar alle drie met pijn en heel veel kracht doorstaan.
    mijn derde ging te snel net als mijn tweede
    ons derde prinsesje daar had ik meer moeite bij het persen het voelden gek gezegd alsof ze bleef hangen tijdens het persen
    en mijn tweede prinsesje daarbij waren de weeen heftiger rug weeen en ging het persen in 1 keer
    zo verschillend.
    waarschijnlijk omdat ons tweede meisje kleiner was veel kleiner dan ons derde meisje
    ons derde meisje kwam 1 week over tijd en mijn tweede 8 dagen eerder.
    op het moment dat wij wilden vertrekken naar het ziekenhuis vlak voor de deur voelde ik dat ik in elkaar zakte ik zei tegen mijn man ik red het niet naar het ziekenhuis ze komt nu roep de verloskundege
    lichtelijk voelde ik mij in paniek ik was de controle totaal kwijt
    persdrang een aanval van persdrang
    ik leunde op mijn man omdat ik voelde dat ik in elkaar zakte. ik liep vliegensvlug in paniek terug van de buitendeur naar onze slaapkamer de verloskundige zei even kijken ik zei haar dat ik onmiddellijk moest gaan persen. ze zei ja het moet inderdaad nu gebeuren doe maar wat jij nu voelt dat je moet doen
    ik ging liggen schreeuwden het uit en gaf toe aan het persen maar oo wat was dit zwaar
    dit herkende ik niet van mijn tweede bevalling eerder nog van mijn eerste
    ik voelde niet welke richting ik moest persen en het deed zo vreselijke zeer
    ik zei tussendoor ik kan dit niet meer ik voel niet goed hoe ik moet persen
    de verloskundige zei jawel je kunt dit wel kom op je hebt dit al twee keer eerder gedaan zo doe je het nu ook . ik keek haar in de ogen en voelden een kracht komen omdat ze het zo zeker zei
    ik dacht tijdens het persen ze moet eruit heel gauw eruit anders overleef ik het niet!
    ze moet geboren worden met heel veel geduw en persen en schreeuwen van de pijn kwam ze eindelijk eruit . wat voelde dat laatste stukje branderig aan zo pijnlijk
    ik hoefde niet gehecht te worden
    daar was ze ik was zo opgelucht onze jasmijn en haar tweede naam fleur
    wat was ik gelukkig toen ik haar in mijn armen kreeg. mijn man pinkte een traan weg hij had zo met mijn pijn mee gevoeld zei hij
    er lag een plas van water ik had veel vruchtwater
    het voelde meteen perfect het was alsof ik haar al kende echt ons meisje
    zo speciaal gevoel.
    alles bij elkaar had het een kwartier geduurd een super snelle bevalling dus
    op 24 maart om vijf voor half vijf geboren smorgends.
    ons meisje wilde perse thuis geboren worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Facebook comments

comments