Hoe Pip mijn social media detox werd

image-2016-10-28

Ik denk dat we allemaal wel kunnen beamen dat de mooiste dingen in het leven (meestal) niet tastbaar zijn. Het zijn vaak de momenten die je hart laten vollopen met liefde en geluk en niet zozeer die nieuwe broek. Alhoewel…dat neem ik terug. Maar echt. Ik kan zéker wel gelukkig worden van een nieuwe broek. Sterker nog, ik loop toch een partij te shinen vandaag in mijn nieuwe broek. HA!

Maar sinds ik moeder ben geworden is de wereld alleen maar mooier geworden en geniet ik intens van de manier waarop Pip naar de wereld kijkt. Wij hebben continu (online) prikkels nodig om vermaakt te worden. Zij niet, zij kunnen zich minutenlang verwonderen over de lege verpakking van de billendoekjes. Hoe het kraakt, hoe het eruit ziet en hoe het zich vormt als zij het in hun handjes hebben. Ik kon mij ook altijd minutenlang, wat zeg ik, urenlang verwonderen op het terras, in de tram of lopend over straat over de manier waarop een man zijn legen flessen stond te lozen, over de manier waarop iemand naar zijn telefoon staarde waaruit ik opmaakte dat ze aan het flirten was (en waardoor ik vervolgens een heel scenario in mijn hoofd schetste die heel romantisch afliep óf ontzettend dramatisch. Die vond ik zelf altijd het grappigst) of over de manier waarop iemand een broodje at en ik hem daarom wel een klap voor zijn kop kon geven.

Maar toen kwam social media in mijn leven en waren het voornamelijk nog filmpjes en foto’s op mijn Facebook tijdlijn waarover ik mij verwonderde (maar die ik helemaal niet wilde zien), las ik Twitter berichten van mensen die ik eigenlijk totaal niet boeiend vond (maar het doodde mijn tijd terwijl ik op de tram wachtte) en ververste ik mijn tijdlijn op Instagram terwijl ik dat 0,5 seconde geleden al had gedaan.

En toen kwam Pip in mijn leven en liet zij mij weer de schoonheid van dingen zien die wij allang niet meer zien. Niet omdat we het niet willen zien, maar omdat we op hele andere dingen staan geprogrammeerd. De telefoon, aantal likes op een foto, het-niet-moeten-vergeten-terug-te-appen…enzovoort. Maar wat als we ons hier helemaal niet zo vaak mee bezig zouden houden? Wat als we de wereld iets meer door de ogen van onze kinderen zouden bekijken? Dan zouden we zien dat we onze telefoon helemaal niet nodig hebben om vermaakt te worden en dat geluk en plezier letterlijk in de kleinste dingen zit. Zolang je ze maar ziet…

Liefs,
Rachel

a21d9e8189cd60c95dbcd7df973be8e9

Heb je zin in andere babytalk? Kijk dan hier en zie o.a. hoe Pip haar geboortekaartje eruit ziet, lees wat je niet moet geloven rondom de zwangerschap én bevalling en bekijk hoe Pip haar kamertje eruit ziet!

3 Comments

  • Esther zegt:

    Mooi geschreven, en helemaal waar! De dagen vliegen al voorbij sinds ik moeder ben. Genieten van het hier en het nu, en als er tijd over is dan kun je altijd nog ff je timeline checken ;-)

  • Doinja zegt:

    Helemaal waar inderdaad! Gelukkig kan ik in mijn werk als gastouder vaak met de kinderen meegenieten… maar daarbuiten valt het vaak niet mee om social media links te laten liggen. Thanks voor de reminder!

  • Debby zegt:

    Mooi he! Soms zou ik wel weer terug willen naar het tijdperk zonder telefoon!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Facebook comments

comments